საეკლესიო ცხოვრებაში არსებობს მოვლენები, რომლებიც სცდება ყოველდღიურობას და მთელი ერის სულიერ მომავალს განსაზღვრავს. 
საერო არჩევნებისგან განსხვავებით, სადაც გამარჯვება ხშირად ძალაუფლების მოპოვებასთან ასოცირდება, ეკლესიაში პატრიარქობა უმძიმესი ჯვარი და მსახურებაა - ეს არის ქრისტეს მიბაძვა და მთელი ერის ცოდვებისა თუ ტკივილების საკუთარ თავზე ტვირთვა.

რა უნდა ვიცოდეთ: საეკლესიო კანონიკა და პროცედურა
იმისათვის, რომ თავიდან ავიცილოთ უსაფუძვლო ვარაუდები, აუცილებელია ზუსტად ვიცოდეთ, რას ითვალისწინებს საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (რომელიც 1995 წელს არის მიღებული). პროცესი რამდენიმე ეტაპისგან შედგება და მკაცრად გაწერილ კანონიკურ წესს ექვემდებარება:

• მოსაყდრის როლი: პატრიარქის გარდაცვალების, გადადგომის ან სხვა მიზეზის გამო საპატრიარქო ტახტის დაქვრივებისას, ეკლესიის მართვა-გამგეობა დროებით საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრეს გადაეცემა. სწორედ მას ევალება პროცესების კანონიკურ ჩარჩოში წარმართვა.
• წმინდა სინოდის სხდომა: კანონიკური ვადების დაცვით, მოსაყდრე იწვევს საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდის გაფართოებულ კრებას.
• კანდიდატთა დასახელება: სინოდის სხდომაზე, ფარული კენჭისყრის საფუძველზე, მღვდელმთავრები ირჩევენ საპატრიარქო ტახტის სამ კანდიდატს. კანდიდატი აუცილებლად უნდა იყოს ეროვნებით ქართველი, საქართველოს მოქალაქე, მღვდელმთავარი (ეპისკოპოსი, მიტროპოლიტი ან მთავარეპისკოპოსი), რომელსაც აქვს საღვთისმეტყველო განათლება და საეკლესიო მართვის გამოცდილება.
• საბოლოო არჩევანი (საეკლესიო კრება): მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს, რომ სინოდი პატრიარქს არ ირჩევს - ის მხოლოდ სამ კანდიდატს ასახელებს. უშუალოდ კათოლიკოს-პატრიარქს ირჩევს გაფართოებული საეკლესიო კრება, რომელშიც მონაწილეობენ არა მხოლოდ მღვდელმთავრები, არამედ სასულიერო პირები და მრევლის წარმომადგენლებიც. ფარული კენჭისყრით გამარჯვებულად ცხადდება ის, ვინც ხმათა უმრავლესობას (ნახევარზე მეტს) მოიპოვებს.


საერო სივრცე და სულიერი რეალობა

საერო მედია და საზოგადოების ნაწილი ამ პროცესს ხშირად „დაჯგუფებების“, „გავლენის სფეროებისა“ და საგარეო-პოლიტიკური ვექტორების ჭრილში აშუქებს. ეს არის მცდელობა, ეკლესია, როგორც ღვთივდადგენილი ორგანიზმი, საერო, მიწიერი საზომით გაიზომოს.

მართლმადიდებლური ხედვა ძირფესვიანად განსხვავდება ამგვარი მიდგომისგან. ეკლესია არ არის პოლიტიკური პარტია; იგი სულიწმინდის მადლით მართული სხეულია. სინოდისა და საეკლესიო კრების გადაწყვეტილებები ეფუძნება მოციქულთა დროინდელ პრინციპს: „ნებავს სულსა წმიდასა და ჩვენცა" (საქმე მოც. 15:28). მორწმუნე ადამიანის მოლოდინი მიმართული უნდა იყოს არა კონკრეტული პერსონების გამარჯვებისკენ, არამედ ღვთის ნების აღსრულებისკენ. ისტორიამ არაერთხელ აჩვენა, რომ ეკლესიის საჭესთან, ურთულეს მომენტებში, სწორედ ის ადამიანი აღმოჩნდება ხოლმე, ვინც ღვთის განგებულებით იმ კონკრეტულ ეპოქაში ყველაზე მეტად სჭირდება ერს.

რა ევალება მრევლს ამ დროს?

პატრიარქობის კანდიდატთა შერჩევისა და არჩევის პროცესში რიგით მორწმუნეს უდიდესი პასუხისმგებლობა აკისრია:
1. სიმშვიდისა და ერთობის შენარჩუნება: ეკლესიისთვის ყველაზე დიდი საფრთხე არა გარედან მოსული განსაცდელი, არამედ შიდა განხეთქილება და დაპირისპირებაა. საერო ვნებათაღელვამ არ უნდა შეაღწიოს მრევლში.

2. გაძლიერებული ლოცვა: წმინდა სინოდისა და საეკლესიო კრების სხდომების წინა პერიოდი ლოცვის დროა. ერი უნდა ლოცულობდეს, რათა უფალმა მღვდელმთავრებს მისცეს სიბრძნე, მშვიდობა და სულიერი განათლება სწორი არჩევანის გასაკეთებლად.

3. განკითხვისგან თავის შეკავება: მიუღებელია სასულიერო პირთა და მღვდელმთავართა საჯარო განკითხვა, მათ შესახებ გავრცელებული ჭორების ტირაჟირება და საერო კამათში ჩართვა.

4. ღვთის განგებულების რწმენა: ვინც არ უნდა იყოს დასახელებული სამ კანდიდატს შორის და ვინც არ უნდა აღირჩეს საბოლოოდ საჭეთმპყრობლად, მრევლმა უნდა ირწმუნოს, რომ ეკლესიის უხილავი თავი თავად იესო ქრისტეა და იგი არასდროს დატოვებს თავის სამწყსოს მწყემსის გარეშე.

პატრიარქის არჩევა ეკლესიის სიცოცხლისუნარიანობის, მისი კრებსითობისა და სულიწმინდის უწყვეტი მოქმედების დასტურია. ამიტომ, ამ პროცესს მორწმუნე ერი არა შფოთითა და პოლიტიკური ინტერესით, არამედ ლოცვით, მარხვითა და ღვთისადმი სასოებით უნდა შეხვდეს.